توليد انسولين از ميني معده هاي مهندسي شده در موش

محققان نمونه هايي مشتق از پايين معده بيشترين پتانسيل را از موش جداسازي کردند و آن ها را به صورت «ميني اندام هايي» کشت دادند که زماني که به جانوران پيوند مي شدند، انسولين توليد مي کردند.
سلول هاي بنيادي اين ميني اندام ها به جايگزين کردن جمعيت سلول هاي توليد کننده انسولين ادامه مي دهند و يک ظرفيت بازسازي کننده دائمي را براي بافت ايجاد مي کنند. براي يافتن بافتي در بدن که بيشترين قابليت به بازبرنامه ريزي براي توليد انسولين را داشته باشد، محققان موشي را مهندسي ژنتيک کردند تا ۳ ژن را بيان کند که مي توانند ساير سلول ها را به سلول هاي بتا تبديل کنند.
 
آن ها که بافت ها را از بيني تا دم تحت نظر گرفته و مورد آناليز قرار دادند با شگفتي تمام مشاهده کردند که برخي سلول ها در ناحيه پيلوري معده بيشترين قابليت را براي تبديل شدن به سلول هاي بتا دارند و به نظر مي رسند که بهترين ماده شروع براي تمايز به سلول هاي بتا باشند.
 
ناحيه پيلوري معده را به روده کوچک متصل مي کنند. زماني که سلول هاي اين منطقه بازبرنامه ريزي شدند، بيشترين پاسخ دهي را به سطح بالاي گلوکز داشتند و براي نرمال سازي قند خون انسولين ترشح مي کردند.
براي تست موثر بودن آن ها، محققان سلول هاي بتاي پانکراس موش ها را تخريب کردند و بدن آن ها را مجبور کردند که براي تنظيم قند خون به سلول هاي معده اي تغيير يافته تکيه داشته باشند.
 
موش هاي گروه کنترل که اين بافت برنامه ريزي شده را نداشتند، ظرف مدت هشت هفته مردند اما در موش هايي که اين سلول هاي بازبرنامه ريزي شده را داشتند، اين سلول ها به خوبي سطح گلوکز و انسولين را براي بيش از شش ماه به خوبي حفظ کردند. اين ناحيه پيلوري معده مزيت ديگري نيز دارد. اين بافت داراي سلول هاي بنيادي است که مي توانند به طور طبيعي و منظم بافت روده را نوسازي کنند.
در واقع اين مطالعه پيشنهاد مي کند که سلول هاي ناحيه پيلور معدي نه تنها کانديدي مناسبي براي بازبرنامه ريزي به سلول هاي بتاي پانکراسي هستند، بلکه اين ناحيه حاوي سلول هاي بنيادي است که در صورت تخريب روده يا ساير قسمت هاي سيستم گوارشي مي توانند در فرايند بازسازي و جايگزيني بافت شرکت کنند.
کشت اين سلول ها به صورت ميني اندام و سپس پيوند اين سلول ها به حفره شکمي موش ها مي تواند مدل هاي موشي ديابتي را درمان کند.